حكايت روزمرگي‌هاي من

كاري نمي‌كنم كه مثلا درس بخونم، از طرفي درس هم نمي‌خونم
اين هم حكايت اين روزهاي منه...
بالاخره امروز، بي‌هيچ انگيزه‌اي راه افتادم... فقط قصد عقده‌گشايي اين روزهاي پر از روزمرگي رو داشتم كه خودم رو در خيابان كريم‌خان و كتاب فروشي ثالث ديدم!
هرچند مي‌دونستم محكومم به كتاب نخريدن و كتاب نخوندن، ولي لابه‌لاي كتاب‌ها مي‌لوليدم و لذت مي‌بردم.
از در كه زدم بيرون، چهره آشنايي رو ديدم. كسي‌كه سال‌ها مي‌شناسمش و تا اون روز فقط عكسش رو ديده بودم. يك دوست اينترنتي. سعيد كيايي. خوشحال كه اين بار نه از طريق كامنت و وبلاگ، كه رو در رو با هم حرف مي‌زديم.

پي‌نوشت:
زمستان را قديم‌ترها به‌خاطر برفش دوست داشتم، اما حالا كه از برف هم محروميم، هنوز دوستش دارم و اين بار به‌خاطر باقالي‌هاش. به‌خصوص با فلفل زياد...