Recently in روزانه Category

پروانه دعوتم کرده به یک بازی وبلاگی که باید چند کتاب معرفی کنم. من هم بعد از قرآن و دیوان حافظ و مثنوی و... چند کتاب را با توضیحات مختصری معرفی کردم. هرچند کار سختی بود این انتخاب. و جای خیلی از کتاب های دیگر خالی است

این روزهایم تبدیل شده به یک دو ماراتن نفس گیر. از جنوب به شمال و از شمال به شرق. از آنجا به غرب و بعد هم مرکز و سرانجام خانه! خسته و تنها بر می گردم خانه!

گند بزند به این قهوه خانه ها و سفره خانه هایی که خوانسار ندارند. قلیان میوه ای مثال طبل تو خالی است. کلی دود می دهد بیرون بی آنکه اثری بگذارد. این که هیچ، قد و قواره اش هم آدم را خجالت می دهد و شلنگ نازکش هم و ذغال ناچیزش هم.

روزهایی که گذرم سمت میدان انقلاب بی افتد – و معمولا هم سعی می کنم بی افتد - غمی ندارم. آش نیکوصفت و بعد هم در همسایگی اش قهوه خانه آذربایجان.
و اگر نشد، یا با پیپ آرام می گیرم، یا باید تا روز بعد زوزه بکشم... اما این بار هیچ طوری توی کتم نمی رفت.
رفتم قهوه خانه باقر و گفتم خوانسار. تا گفت نداریم چشمم به باقر افتاد. مردی میانسال با هیکلی درشت. موهایی که همیشه با شماره چهار زده شده بود و سبیلی پرپشت. ولی همیشه می دانستم دلش بر خلاف ظاهرش هست.
سلام کرد م و با تردید جواب داد. هنوز من را نشناخته بود. از وقتی خوانسار را جمع کرده بود نرفته بودم پیشش. و آن وقت ها هم آنقدر سرش شلوغ بود که طبیعی بود من را خوب به ذهنش نسپرده باشد.
گفتم: خوانسار می خوام. گفت: نداریم داداش شرمنده!
گفتم که ذغال های خام مخصوص خوانسار را دیده ام.
گفت: اون مال مشتری نیست.
گفتم یعنی می گی چه کنم؟ میوه ای اگر کشیدنی بود خودت می کشیدی. اصلا خودت را بگذار جای من. میوه ای بگذارند جلوت چه کار می کنی؟ میز و صندلی ها را که جمع کردی و تخت گذاشتی. اسماعیل و روح اله هم که رفته اند. دیگر از سیدجواد که سنتور می زد هم خبری نیست. حتما چای هم در قوری می دهی. حالا خوانسار را هم می خواهی از ما بگیری؟
گفت بنشین و نشستم. گفت خوانسار آماده کنند. چند ذغال درشت گذاشتند تا سرخ شود.
پرسید: خیلی وقته اینجا نمی آیی...
- از وقتی شنیدم خوانسار نمی دی نیومدم
- از اون موقع خیلی ها اومدن و میوه ای کشیدن.
- تو نتونستی میوه ای بکشی، من هم نتونستم.
گفت: سید جواد چندسالی می شه که مرده.

پی نوشت:
خوانسار سخت چاق می شود، کم دود می دهد ولی خوب کام می دهد. عمری اگر باقی بود، در این باره خواهم نوشت.

با دلی شاد و خیالی خوش، مشغول خط زدن ایام باقیمانده تا اجرای قانون جدید معافیت خدمت سربازی بودیم که از اضافه شدن بندی جدید به قانون فوق الذکر مطلع شدیم. نتیجه حاصله از اضافه شدن این بند نحس، استثنا شدن امثال غیبت خورده ای همچون ما برای استفاده از قانون فوق شد!
به همین دلیل مسخره، تمام نقشه هایمان از قبیل کنکور و ادامه تحصیل با خیال معاف شدن، نقش بر آب شد!
ما هم که چندی پیش در محضر حاجی آقا، به دلایل سیاسی، اخلاقی، وجدانی، اجتماعی، رفاقتی، عشقی و دیگر مسایل که به علت امنیت های سیاسی، اخلاقی، وجدانی، اجتماعی، رفاقتی، عشقی و دیگر مسایل – که نه در محضر حاجی آقا تشریح شد و نه در این مکان عمومی قابل شرحند - استعفای خود را از شغل روزنامه چی اعلام (اعلان) کرده بودیم، فی الحال تنها به همان کار صفحه بندی مجله آن هم به صورت پاره وقت بسنده کرده ایم. از طرفی تمام محدودیت هایی که به دلیل همان برنامه های ذکر شده برای خود مقرر کرده بودیم، از جلویمان برداشته شده.
ظاهرا خودمان مانده ایم و کلی وقت اضافه آن هم بدون پنالتی. اما معلوم نیست به دلیل کدام معادله مجهولی، حتی وقت سر خاراندن هم نداریم چه بسا بدتر از گذشته!

پی نوشت: آشپز قهوه خانه، کریم را گفتم املت را سفت درست کند، بی شعور شل پخت. پاک ما را پیش طرف شرمنده کرد. توی سرش که می زدم گفتم کی آدم می شوی؟ احمق عرض کرد هر وقت که بفرمایید!

كاري نمي‌كنم كه مثلا درس بخونم، از طرفي درس هم نمي‌خونم
اين هم حكايت اين روزهاي منه...
بالاخره امروز، بي‌هيچ انگيزه‌اي راه افتادم... فقط قصد عقده‌گشايي اين روزهاي پر از روزمرگي رو داشتم كه خودم رو در خيابان كريم‌خان و كتاب فروشي ثالث ديدم!
هرچند مي‌دونستم محكومم به كتاب نخريدن و كتاب نخوندن، ولي لابه‌لاي كتاب‌ها مي‌لوليدم و لذت مي‌بردم.
از در كه زدم بيرون، چهره آشنايي رو ديدم. كسي‌كه سال‌ها مي‌شناسمش و تا اون روز فقط عكسش رو ديده بودم. يك دوست اينترنتي. سعيد كيايي. خوشحال كه اين بار نه از طريق كامنت و وبلاگ، كه رو در رو با هم حرف مي‌زديم.

پي‌نوشت:
زمستان را قديم‌ترها به‌خاطر برفش دوست داشتم، اما حالا كه از برف هم محروميم، هنوز دوستش دارم و اين بار به‌خاطر باقالي‌هاش. به‌خصوص با فلفل زياد...

بعد از گذشت حدود دو ماه از ديدار آقاي رامين، معاون مطبوعاتي وزارت ارشاد از روزنامه، طي مذاكرات تلفني كه روز گذشته از دفتر ايشان با حاج آقا (كه در پست قبلي ذكر خيرشان را داشتم) صورت گرفت، قرار شد از اين به بعد به‌جاي «مقام معظم رهبري» از «امام امت» استفاده كنيم.
پس تيتر اول روزنامه‌اي كه قرآني‌است و قرار است هيچگونه جهت‌گيري سياسي نداشته باشد اين شد: تبعيت كامل جامعه قرآني از امام امت، آيت الله العظمي خامنه‌اي
پي‌نوشت:
1- يعني روزنامه ديگه‌اي نيست كه برم اونجا كار كنم؟!
2- در زير تصاويري از ديدار آقاي رامين از روزنامه را ببينيد