تلخ و شيرين‌هاي مهدي آريان

Fade to Black

2010-07-26T07:01:34Z

Life it seems, will fade away
Drifting further every day
Getting lost within myself
Nothing matters no one else
I have lost the will to live
Simply nothing more to give
There is nothing more for me
Need the end to set me free

Things are not what they used to be
Missing one inside of me
Deathly lost, this can't be real
Cannot stand this hell I feel
Emptiness is filing me
To the point of agony
Growing darkness taking dawn
I was me, but now He's gone

No one but me can save myself, but it to late
Now I can't think, think why I should even try
Yesterday seems as though it never existed
Death Greets me warm, now I will just say good-bye

پی نوشت ها:
۱- چوپ خط می خواهم برای شمردن روزها... از امروز شروع شد. گذر از مرز. نه خوب و نه بد، یا هم خوب و هم بد!
۲- موسیقی شعر بالا که از کارهای منحصر به فرد گروه ستودنی MetallicA است را می توانید از اینجا و یا حجم بالاترش را از اینجا دانلود کنید.

دلم یک آسایشگاه روانی می خواهد

2010-07-09T19:49:11Z

طرح های زده نشده. نقش های کشیده نشده، کتاب های خوانده نشده، موسیقی های شنیده نشده، فیلم های دیده نشده، سفارشات کاری انجام نشده، برنامه های روزانه که در ۲۴ ساعت گنجیده نمی شوند. بی خوابی. چای کهنه با قندان خالی، سازی که مدت هاست تنها در دستگاه شور کوک شده. امتحان و ژوژمان های ناقص. فراموشی.

همه چیز به هم ریخته بود. و این همه برهم ریختگی، ذهنم را مشغول کرده بود. همه این ها که در تصویر می بینید، و خیلی های دیگر که پشت این تصویر هستند، نتیجه اش شد ذهنی سرکش و افسارگسیخته. پس ترجیح دادم مدتی تعطیل کنم. این شد دلیل غیبتم.

پی نوشت ها:

۱- دنیا گاهی آنقدر بزرگ است که تویش گم می شوی و گاهی آنقدر کوچک که هیچ جای دنجی برای خودت پیدا نمی کنی.

۲- گاه دلم یک آسایشگاه روانی می خواهد. توی فیلم ها دیده ام که آنجا دمپایی و زیرشلواری گشاد تنت می کنند، از پنجره به منظره بیرون نگاه می کنی و بی هیچ دغدغه ای سیگارت را آتش می کنی.
۳- گوشی موبایلم در یک حرکت ناجوانمردانه، توسط دزد ناشی به سرقت رفته. قیمت گوشی نو ۳۰ هزار تومان بود و تنها چیز با ارزشی که توش بود، چند یوزر نیم و پسورد و شماره تماس ها بودند که نبودشان برای من خیلی دردسر شده.

فعلا تعطیل است

2010-06-14T19:16:28Z

از گوشه‌اي برون آي اي كوكب هدايت

2010-06-08T20:30:15Z

سربرمي‌گردانم و به عقب نگاه مي‌كنم. مسيري پرپيچ و خم. پر از پستي و بلندي. گاهي آفتابي و سرسبز، گاهي سرد و دندان شكن. چشم‌ها را تنگ مي‌كنم و با دقت مي‌بينم. هنوز جاي پايم مانده. آنجا كه به بي‌راهه زده‌ام، آنجا كه تند رفته‌ام و آنجا كه كند.

پر از زخم، پر از اشتباه؛ و خوب مي دانم كه صليبم را بايد تنها بر دوش بكشم. دوباره مرور مي‌كنم. سعي مي‌كنم همه چيز را خوب به‌خاطر بسپارم. تلخي‌ها و شيريني‌ها.
به روبرو نگاه مي‌كنم. به آينده. به جاده‌اي فكر مي‌كنم كه هنوز در آن هستم و به مسيري كه بايد طي كنم، به آرزوها و اهدافم و همراهانم.
به آسمان شب نگاه مي‌كنم، هيچ ستاره آشنايي نيست. شب سياهي است. همه جا را مه گرفته.
با خود زمزمه مي‌كنم:
دراين شب سياهم گم گشته راه مقصود... از گوشه اي برون آي اي كوكب هدايت

پي‌نوشت:
دلم می‌خواست بهتر از اینی که هست سخن می‌گفتم (نامه‌هاي سيدعلي‌صالحي به ريرا)

هميشه كلاغ‌ها را دوست داشته‌ام

2010-06-01T17:01:08Z

وقتی برف همه جا را پوشانده، سفیدی یک دست زمین و آسمان، چشم‌هایت را می‌زند و سکوت سرد سرما دلت را.
آن‌وقت است که یک کلاغ سیاه، تنها بالای یک درخت کاج می‌نشیند و کنتراست تصویر را معقولانه‌تر می‌کند. کلاغ، بلند بلند غارغار می‌کند و حتی سکوت را می‌شکند.
نمی‌دانم چرا کسی کلاغ‌ها را دوست ندارد؟ چرا برخي کلاغ را شوم می‌دانند؟ فقط به‌خاطر روسیاهیش و صدایش؟ قرن‌هاست که در حق کلاغ‌ها این ناعدالتی صورت می‌گیرد و اصلا شاید به همین دلیل است که سرکش شده‌اند و بی‌ادب.
اما من همیشه کلاغ‌ها را دوستشان داشته‌ام و هنوز هم دوستشان دارم. رنگشان را و صدای‌شان را و بی‌ادبی‌شان را...

پي‌نوشت:
چند روز پیش کلاغی را دیدم که از خود ردي را به جا گذاشت. و انگيزه‌ام شد براي نوشتن اين پست. من هميشه كلاغ‌ها را دوست داشته‌ام.

بازی آینده نگری وبلاگ ها

2010-05-28T21:21:05Z

بعد از بازی قبلی، اینبار x بانو دعوتم کرده به یک بازی وبلاگی دیگر. قانون این بازی را از وبلاگ x بانو کپی می کنم:

«باید نام پنج وبلاگی که می خوانید را ذکر کنید و بگویید که فکر می کنید در پنج سال آینده، این وبلاگ ها درباره چه چیزی می نویسند، به این شرط که وبلاگ آخر، وبلاگ خودتان باشد و کسی که او را دعوت به بازی می‏کنید، حتما درباره شما بنویسد.»
خب اساسا من فقط وبلاگ های خوب را می خوانم و نوشتن از خوبان سخت است. و دیگر اینکه انتخاب پنج وبلاگ – البته با قانونی که این بازی گذاشته، عملا می شود 3 وبلاگ - باز هم سخت است. خواستم هنجار شکنی کنم و بیش از این ها وبلاگ انتخاب کنم، دیدم اوضاع بدتر خواهد شد چرا که مجبور می شوم تا صبح بنویسم!
پس از وبلاگ هایی که نام نبرده ام طلب عفو دارم.
برای خواندن مطلب روی لینک زیر کلیک کنید
]]>

روده درازی های x بانو: احتمالا تا پنج سال دیگر بالاخره یک گربه زبان نفهمی گیرش می افتد و حسابی کلافه اش می کند، یکی از همین گربه هایی که «توهم» پلنگ بودن دارند و به هیچ صراطی هم مستقیم نیستند. آن وقت است که به جای نوشتن در کرامات گربه ها، از آزمایشات مختلفش روی این حیوان می نویسد. مثلا اینکه اگر نصف سیبیل های گربه را بزنند، تعادلش را از دست می دهد یانه؟ و به این ترتیب انتقام «جری» را از «تام» می گیرد. و من می شوم یکی از علاقه مندان به وبلاگ x بانو و سوالات متدالم را از او خواهم پرسید.

اما چیزی که هست احتمالا تعداد پست هایش تا آن موقع خیلی زیاد نشود، چون دو تا پست می نویسد و سه تا پاک می کند!
ماهیچ، مانگاه: اگر همین رویه ای را که در وبلاگش درپیش گرفته ادامه دهد، احتمالا تا پنج سال دیگر سرش را بر باد داده و فقط خاطره اش می ماند. اما دوست قدیمی! بدان که من همیشه از تو به عنوان یک قهرمان یاد خواهم کرد و به آیندگان خواهم گفت که تو چه مرد شجاعی بودی!
سنجاقک خیس: الان همیشه چند خط می نویسد که باید کلی فکر کنی تا به عمق مطلب برسید. مصداق «کم گوی و گزیده گوی چون در» است این سنجاقک. مطمئنا همین طور که به جلو پیش می رود، به راهش ادامه خواهد داد. تا جاییکه پنج سال دیگر، فقط با چند کلمه کلی مطلب و موضوع را عنوان می کند. حتی احتمال می دهم از نوشته هایش به عنوان حدیث استفاده شود. یعنی مطالبش را جای دیگر می خوانیم که در انتهایش نوشته می شود: قال سنجاقک (س)
پروانه: با شناختی که از او دارم، حتما تا پنج سال دیگر تبدیل به یک فیلسوف بزرگی شده که باید نوشته هایش را یا از وبلاگش کپی کنیم و پرینت بگیریم، یا حقوق کپی رایت را رعایت کنیم و کتاب هایش را بخریم. امیدوارم یک کتاب با امضا از او بتوانم تهیه کنم.
خودم: خــدا رحــم کــنـد! احتمالا تا پنج سال آینده عملم سنگین تر شده و به جای نوشتن در مزایای املت و قلیان، از خوبی های کباب و تریاک خواهم نوشت! و البته پنجره، شب، ماه.

پی نوشت: وبلاگ های ذکر شده در بالا، دعوتند به بازی وظاهرا یکی از وبلاگ هایی که باید در موردشان بنویسند، وبلاگ دعوت کننده - یعنی وبلاگ من - است. البته خوشحال می شوم که بازدید کنندگان وبلاگ این حقیر نیز در این بازی شرکت کنند. باز هم اظهار تأسف می کنم که برخی وبلاگ ها را نتوانستم ذکر کنم.

هفت کتاب

2010-05-26T20:39:28Z

پروانه دعوتم کرده به یک بازی وبلاگی که باید چند کتاب معرفی کنم. من هم بعد از قرآن و دیوان حافظ و مثنوی و... چند کتاب را با توضیحات مختصری معرفی کردم. هرچند کار سختی بود این انتخاب. و جای خیلی از کتاب های دیگر خالی است

لطفا برای خواندن مطلب روی لینک زیر کلیک کنید.
]]> میرا: داستان بلندی است از کریستوفر فرانک نویسنده فرانسوی، که لیلی گلستان آن را به فارسی برگردانده است. ماجرای این کتاب در سرزمینی رخ می دهد که تنها بودن در آنجا غیر قانونی است. کسی حق ندارد مجرد باشد و زوجت را حکومت برایت انتخاب می کند. همه دیوارها شیشه ای هستند تا کسی کنج تنهایی نداشته باشد. همه باید خوشحال باشند و برای هم جک تعریف کنند. اگر کسی نخندد، او را جراحی می کنند و بر صورتش نقاب خندانی نصب می کنند.
یک عاشقانه آرام: صحبت کردن راجع به این کتاب و نویسنده اش - نادر ابراهیمی - سخت است. فقط همین را بگویم که اگر عسل ناب می خواهید، پس این کتاب را بخوانید. و قسمتی از متن کتاب: « زندگی را با چیزهای بسیار ساده، پُر باید کرد. ساده‌ها، سطحی نیستند. خرید چند سیب ترش می‌تواند به عمقِ فلسفه‌ی ملاصدرا باشد» و « عیب ندارد، حوصله داشته باش. قیمت عشق همیشه بیش از تحمّل آدمیزاد بوده است... سخت است که زندگی را به یک عاشقانه ی آرام تبدیل کنی؛ باید! اما سخت است، میدانم ... »
عقاید یک دلقک: داستان بلندی است از هاینریش بل. نویسنده، مواردی که در زندگی مان – که شاید به دلیل مانعی به نام حیا - حتی درموردشان فکر هم نمی کنیم را با قلم بی تعارف و با توصیفی زیبا تا حد تهوع آوری کتاب را خواندنی کرده.
مدیر مدرسه: نوشته جلال آل احمد است. شمارش تعداد دفعاتی که این کتاب را خوانده ام را از دست داده ام. یادم می آید حدود ده سال پیش، یک روز صبح با این کتاب وارد قهوه خاونه محمود شمس شدم. قلیان (خوانسار) می کشیدم، کتاب می خواندم، چایی می خوردم، کتاب را ورق می زدم. ظهر یک املت خوردم که مثلا ناهار خورده باشم. و دوباره شروع کردم تا غروب کتاب تمام شد.
پیر مرد و دریا: اثر ارنست همینگوی است. پیرمردی که در دوران جوانی اش ماجراهای هیجان انگیز زیادی در دریا داشته و ماهی های مختلفی را صید کرده، الان هشتاد و چهار روز پی در پی است که ماهی نگرفته. تنها طرفدارش پسر بچه ای بود که کمکش می کرد تا ماهی بگیرد. اما پس از چهل روز که هیچ ماهی به تورشان نیافتاد، پدر و مادر پسرک به او گفتند که پیرمرد سالاو (salao) است یعنی بخت برگشته ترین آدم روی زمین. حالا اگر قصد دارید با این پیر مرد وارد دریا شوید و به نقاطی بروید که حتی ماهیگران جوان تر هم نرفته اند، پیشنهاد می کنم حتما این کتاب را بخوانید.
گزارش یک قتل از پیش اعلام شده: اثری است بی نظیر از گابریل گارسیا مارکز. سوای ماجرا و کشش داستان، کتابی است آموزنده برای کسانی که به نویسندگی علاقه مندند. همه چیز در این کتاب بسیار عالی توصیف شده. آنقدر که خواننده حس می کند خودش در مکانی که داستان اتفاق افتاده حضور دارد.
شما که غریبه نیستید: نوشته هوشنگ مرادی کرمانی است. ماجرا، ماجرای واقعی خود نویسنده است. این که تا پنج سالگی پدرش را ندیده بود، و وقتی پدرش به روستا بر میگردد، دیوانه شده بود و این که پسر کاظم دیوانه بودن سخت است!

پی نوشت ها:
1- همه دوستان دعوتند برای بازی
2- همه دشمنان دعوتند برای بازی

پشت پنجره نشسته‌ام

2010-05-17T21:32:51Z

پشت پنجره نشسته‌ام و به نمای بیرون نگاه می‌کنم: ساختمان‌های قد و نیم قد، دیوارهای سنگی و یک نمایی که هنوز آجری مانده و تنها امید باقی‌مانده از گذشته است. کلی دودکش کج و کوله و البته آنتن‌ها، کولرها و دورتر از همه ساختمانی بلند که بی‌هیچ عذرخواهی پشتش را به من کرده. و اگر دقت کنم چند درخت که با تلاش بی‌فایده سعی دارند رخ‌نمایی کنند.
پشت پنجره نشسته‌ام و به نمای بیرون نگاه می‌کنم: ستاره‌های دور و نزدیک. بعضی آبی و بعضی سرخ. بعضی جوان و بعضی پیر که معلوم نیست هنوز زنده‌اند یا نه! می‌گردم و ماه را پیدا می‌کنم. امشب سمت غرب رفته. شکل داس است. یاد شعر «ه.الف.سایه» می‌افتم « تشنه‌ی خون زمین است فلک، وین مه نو / کهنه داسی‌ست که بس کشته درود ای ساقی».
پشت پنجره نشسته‌ام و به نمای بیرون نگاه می‌کنم: هفت سالم است و دارم از درختی - که الان فقط جایش روی زمین مانده – بالا می‌روم. مسلم سر کوچه ایستاده و کشیک می‌دهد تا اگر کسی آمد زود خبرم کند. حالا حسابی رفته‌ام بالا. از همیشه بالاتر. مسلم سوت می‌زند که یعنی کسی آمد. فرصت پایین آمدن نیست. خودم را پشت شاخ و برگ‌ها مخفی می‌کنم. حسن آقا وارد کوچه می‌شود و به مسلم تشر می‌زند که سلامت کو؟ چرا سر ظهر سوت می‌زنی؟ و از کوچه رد می‌شود. از بالا که نگاهش می‌کنم، می‌بینم حسن آقا بالای سرش مو ندارد.
پشت پنجره نشسته‌ام و به نمای بیرون نگاه می‌کنم: داربستی، تنها ساختمان آجری را در آغوش گرفته. حتما این ساختمان تا کمر سنگ شده. ولی هنوز سنگ به بالا نرسیده و من مدل نما را نمی‌دانم. زمانی غدیر پسر شر این خانه بود که سال‌هاست از اینجا رفته.
دلم می‌گیرد. پنجره را می‌بندم. چای را - که حالا سرد شده - یک ضرب بالا می‌روم. شروع به تایپ می‌کنم: پشت پنجره نشسته‌ام و به نمای بیرون نگاه می‌کنم...

پی‌نوشت:
یادمان باشد اگر باتری ساعت را برداریم، خودمان را گول زده ایم. چون زمین، بی‌رحمانه می چرخد!

لعنتي

2010-05-14T17:32:22Z

مرد دارد روزنامه می‌ خواند و كمي آنطرف‌تر همسرش كنار پارچ آب نشسته. مرد كه تشنه‌اش هم نيست، فقط دوست دارد لذت آبخوردن از دست همسرش را - كه ادعا می‌كند مرد را خيلي دوست دارد - تجربه كند.
مرد: خانم يه ليوان آب بده بخوريم... دستت درد نكنه.
زن: ببخشيدها... دستتون رو دراز كنيد خودتون برداريد!
مرد بی‌نوا درست همين جا احساس می‌كند گلويش خشك شده. دستش را دراز می‌كند و خودش براي خودش يك ليوان آب می‌ريزد.
۲
چه زندگي نكبتي! قبلا از تنهايي دق می‌كردم. حالا دارم از دست تو دق می‌كنم!
۳
عزيزم! هرچند كه عسل مني. اما گاهي تو را با يك من عسل هم نمی‌شود خورد!

پی نوشت: خدا را شکر که عادت دارم قبل از بیرون رفتن از خانه، زیپ شلوارم را چک کنم

سه نقطه

2010-05-06T20:40:52Z

1
سرانجام با کسی که هرگز ندیده بودش قرار گذاشت. نشانی اش را داد: موهای قهوه ای، چشم های آبی، کمی ته ریش.
از بد روزگار دیر رسید. دختری زیبا را دید که با پسری موقهوه ای و چشم آبی، با کمی ته ریش وارد کافی شاپ شد!
راستی شما چه قدر به سرنوشت اعتقاد دارید؟

2
تا به حال به این فکر کرده اید این همه نفتی که می فروشیم، چه بر سر بشکه هایش می آید؟ بشکه خالی می گیریم؟ یا پولش را می گیریم؟ یا...

3
کجا می روی؟ آهای با توام... من ساده می ترسم از جاده های بی انتها. به من نگو مهم رفتن است. بگو کجا؟ آهای با توام. من ساده خسته ام. و نفس گیر است این دو ماراتن. این راه بی پایان. خسته ام.

پی نوشت:
پی نوشت دانمان تمام شده. گفته ایم بچه ها برایمان از بازار بیاورند

!ما انرژی هسته ای داریم، این چیزها که دیگر کاری ندارد

2010-04-28T07:37:32Z

این روزهایم تبدیل شده به یک دو ماراتن نفس گیر. از جنوب به شمال و از شمال به شرق. از آنجا به غرب و بعد هم مرکز و سرانجام خانه! خسته و تنها بر می گردم خانه!

در این شهر شلوغ و حتی بی در و پیکر، همیشه اتفاقات پیش بینی نیفته ای که هر کسی را متعجبت می کند در حال رخ دادن است. و آنقدر این اتفاقات پیشبینی نشده تعجب بر انگیز رخ داده که دیگر کسی تعجب نمی کند! که خود همین هم تعجب بر انگیز است.
چند وقتی است که حرف زلزله است و این که عده ای پیش بینی اش کرده اند! برخی می گویند نمی شود زلزله را پیش بینی کرد! ولی باید در پاسخشان گفت که ما انرژی هسته ای داریم حتی، این چیزها که دیگر کاری ندارد!

پی نوشت:
1- بالاخره طلسم را شکستم و به روز شدم
2- کسی از سرنوشت سوسن خانم خبرنداره؟ بالاخره جواب مثبت رو داد؟
3- می گویند حیوانات زلزله را زودتر متوجه می شوند!

کار من فقط قلیان خوانسار بود

2010-04-17T13:40:21Z

کار من فقط قلیان خوانسار بود.
همه اش زیر سر رفیق ناباب بود. ناباب که شد دیگر رفیق نمی شود. با یک پیشنهاد ساده گرفتار افسونی شدم که رهایی از آن ساده نیست، هرچند میلی به رهایی از آن هم ندارم! که آن، همان افسون «آش نیکوصفت» است.

کار من فقط قلیان خوانسار بود.
هیچگاه حتی به همسایه قهوه خانه آذربایجان هم نگاه نمی انداختم. تا اینکه آن روز پیشنهاد داد سری به همسایه بزنیم، یعنی سری آش بزنیم. و من دچارش شدم. آن هم با کشک زیاد...

کار من فقط قلیان خوانسار بود.
فقط پله های قهوه خانه را پایین می رفتم. اما حالا - قبل از قهوه خانه - اول پله های آش نیکوصفت، صف همیشگی اش، آش رشته با کشک زیاد، کمی نان بربری، کلی فلفل قرمز، هم زدن آش و...
کار من فقط قلیان خوانسار بود.

پی نوشت:
1- آش نیکو صفت قبل از قلیان فقط در مواقعی است که به قهوه خانه آذربایجان در میدان انقلاب می روم. آش رشته 1100 تومان، قلیان خوانسار 1200 تومان. وگرنه در قهوه خانه پشت متروی دروازه دولت با دیزی به استقبال خوانسار می روم. دیزی 2000 تومان، خوانسار 1000 تومان.
2- تصاویر واقعی است. آش: نیکو صفت. دیزی و قهوه خانه: دروازه دولت
3- برو ای فقیه دانا به خدای بخش ما را تو و زهد و پارسایی، من و عاشقی و مستی

حکایت قسمت قوس دار من

2010-04-05T06:31:22Z

این تصویر قسمتی از من است. قسمتی پرحکایت، قسمتی مشکل ساز، قسمتی مشکل آفرین. مثلا آن کمربند را ببینید؛ 14 هزار تومان بابتش پول داده ام. اما به دلیل برجستگی قوس دار زاغارتی که همین قسمت سرکش من دارد، نمی توانم پیراهنم را زیر شلوار بگذارم و درنتیجه، این کمربند 14 هزار تومانی نمی تواند رخ بنماید. حتی این موضوع باعث شده تا بابت خرید چنین کمربندی، کمی هم احساس سرخوردگی کنم. گاهی می گویم می شد ارزانترش را خرید. از همین 1500 تومانی ها. یا اینکه با این وضعیت برجسته، می شد اصلا نخرید‍!
فکرش را بکنید، این همه پول کمربند بدهید و آخر سر هم مجبور شوید پنهانش کنید. غم انگیز است نه؟!

پی نوشت ها:
1- این روزها، بیش از پیش این عضو قناس آزارم می دهد. حال ورزش ندارم، رژیم هم به نظرم احمقانه می رسد!
2- وی حاصل روزگار جاهلی و جوانی است که گمان ساده می بردم، کمی شکم داشتن بد نیست!
3- نیمه پر این قسمت برجسته - با همه بدی هایش – این (یا آن) است که باعث می شود من در بین «اشخاص برجسته» نام برده شوم!

احسن الحال

2010-03-19T08:35:11Z

پی نوشت:
* سال ها می آیدند و می روند، نو می شوند و کهنه. خب که چی تا وقتی من هنوز همینم؟
** کتاب سانسور نشده «خاطرات روسپیان سودا زده من» اثر «گابریل گارسیا مارکز» ترجمه «امیرحسین فطانت» را از اینجا دانلود کنید

خوانسار یا میوه ای؟ مسئله این است

2010-03-11T22:27:06Z

گند بزند به این قهوه خانه ها و سفره خانه هایی که خوانسار ندارند. قلیان میوه ای مثال طبل تو خالی است. کلی دود می دهد بیرون بی آنکه اثری بگذارد. این که هیچ، قد و قواره اش هم آدم را خجالت می دهد و شلنگ نازکش هم و ذغال ناچیزش هم.

روزهایی که گذرم سمت میدان انقلاب بی افتد – و معمولا هم سعی می کنم بی افتد - غمی ندارم. آش نیکوصفت و بعد هم در همسایگی اش قهوه خانه آذربایجان.
و اگر نشد، یا با پیپ آرام می گیرم، یا باید تا روز بعد زوزه بکشم... اما این بار هیچ طوری توی کتم نمی رفت.
رفتم قهوه خانه باقر و گفتم خوانسار. تا گفت نداریم چشمم به باقر افتاد. مردی میانسال با هیکلی درشت. موهایی که همیشه با شماره چهار زده شده بود و سبیلی پرپشت. ولی همیشه می دانستم دلش بر خلاف ظاهرش هست.
سلام کرد م و با تردید جواب داد. هنوز من را نشناخته بود. از وقتی خوانسار را جمع کرده بود نرفته بودم پیشش. و آن وقت ها هم آنقدر سرش شلوغ بود که طبیعی بود من را خوب به ذهنش نسپرده باشد.
گفتم: خوانسار می خوام. گفت: نداریم داداش شرمنده!
گفتم که ذغال های خام مخصوص خوانسار را دیده ام.
گفت: اون مال مشتری نیست.
گفتم یعنی می گی چه کنم؟ میوه ای اگر کشیدنی بود خودت می کشیدی. اصلا خودت را بگذار جای من. میوه ای بگذارند جلوت چه کار می کنی؟ میز و صندلی ها را که جمع کردی و تخت گذاشتی. اسماعیل و روح اله هم که رفته اند. دیگر از سیدجواد که سنتور می زد هم خبری نیست. حتما چای هم در قوری می دهی. حالا خوانسار را هم می خواهی از ما بگیری؟
گفت بنشین و نشستم. گفت خوانسار آماده کنند. چند ذغال درشت گذاشتند تا سرخ شود.
پرسید: خیلی وقته اینجا نمی آیی...
- از وقتی شنیدم خوانسار نمی دی نیومدم
- از اون موقع خیلی ها اومدن و میوه ای کشیدن.
- تو نتونستی میوه ای بکشی، من هم نتونستم.
گفت: سید جواد چندسالی می شه که مرده.

پی نوشت:
خوانسار سخت چاق می شود، کم دود می دهد ولی خوب کام می دهد. عمری اگر باقی بود، در این باره خواهم نوشت.