ته نوشت...

به این باور رسیده‌ام که در این دنیا به هر چیزی بیشتر فکر کنی و هر چه بیشتر در پی دستیابی به آن باشی، دیرتر و سخت‌تر به آن خواهی رسید و این خواست‌ها و تقلاهای بیش از اندازه و از سر عجله، از شیرینی و هیجان دستیابی به آن مقصود خواهد کاست. از آن طرف عده‌ای هم هستند که می‌گویند؛ هر چه بیشتر برای یک چیز تلاش کنی، وقتی به آن دست پیدا کنی، بیشتر قدر آن را خواهی دانست. اما من معتقدم که با زور نمی‌شود چیزی را به‌دست آورد. تلاش به‌جا و به‌اندازه تا یک نقطه مشخص برای یک چیز قابل قبول است. تمنای بیش از اندازه موجبات پوچی را فراهم می‌آورد. نکته مهم هم این است که در این کره خاکی که بیش از دو سوم آن را آب تشکیل داده، هر اتفاقی که قرار باشد بی‌افتد، می‌افتد. ما فقط تماشاچی هستیم و تنها به اندازه یک تماشاچی می‌توانیم بر روی آن اثرگذار باشیم، که البته گاه تماشاچی‌ها هم خودشان مهره‌های بزرگی به حساب می‌آیند. به هر حال ناگزیریم و ناگزیریم و ناگریز...