شما در صفحه «عکس» هستيد

عکاسی ترس

aryan-mahdi.jpgمهدی آریان

هنر همیشه سعی در ارتباط برقرار کردن و سخن گفتن با مخاطبانش دارد. سخن گفتن از احساس‌ها. یک تابلوی نقاشی، یک قطعه موسیقی، یک فیلم، شعر و... همه به منظور گفتن یا ایجاد دست کم یک حس درون مخاطب دارند.
خنده، گریه، غم و اندوه و... حس‌هایی هستند که همه ما در طول زندگی آنها را تجربه کرده‌ایم. در این بین حس «ترس» هم قرار دارد. حسی که گاه باعث می‌شود تا ما دم به تله ندهیم، و اگر از حد بگذرد، از خانه بیرون نیاییم. حس ترس نیز، مانند سایر حس‌ها باید شناخته شود و مورد توجه قرار گیرد تا دراختیار قرار بگیرد.
در این بین افرادی هم هستند که دوست دارند دیگران را بترسانند و از این کار لذت هم می‌برند. شاید در بین دوستان شما هم باشند افرادی که از این دست شوخی‌ها می‌کنند.
در هنر عکاسی هم شاخه‌ای است که از لحظه ترس عکس گرفته می‌شود. این عکاسان، سوژه خود را در ابتدا می‌ترسانند و بعد - وقتی چهره‌شان پر از ترس شد - از آنها عکس می‌گیرند.
این تصاویر، در ابتدا بیننده را به خنده می‌اندازد، اما کافی است کمی خودتان را جای سوژه‌ها بگذارید، آن وقت...
در زیر چند نمونه از عکاسی ترس می‌بینید که در خانه‌های متروکه - معروف به خانه ارواح یا خانه وحشت - در کشور‌های کانادا و آمریکا عکس برداری شده است.
در این عکس‌ها ترس‌های واقعی افراد بازدید کننده از خانه‌های وحشت را می‌بینید. افرادی که برای دیدن این خانه‌، پول پرداخت کرده‌اند و بلیط خریده‌اند و هفته‌ها انتظار کشیده‌اند.

01.jpg02.jpg03.jpg04.jpg05.jpgاگر بعد از خندیدن به ترس سوژه‌های این عکس‌ها، دوست داشتید خودتان را جای آنها بگذارید، می‌توانید به سایت زیر مراجعه کنید:
www.nightmaresfearfactory.com

عکسی با شهرت اکس‌پی

aryan-mahdi.jpgمهدی آریان

شاید شما هم هروقت کامپیوترتان را روشن کردید و تصویر پیش‌فرض ویندوز xp را دیدید،‌از خودتان پرسیده باشید که آیا این عکس واقعی است؟ اگر واقعس است کجاست؟ نه واقعی نیست و تصویرسازی شده... اما نه؛ شاید واقعی باشد و...
این عکس واقعی است. بدون هر نوع دخالتی. عکسی از منظره‌ای که باعث شده یک عکاس از ماشین پیاده شود و این عکس را بگیرد.
در حقیقت این عکس متعلق به منظره‌ای است در ایالت کالیفرنیای آمریکا در شهر ناپا، شرق دره سونوما معروف به Bliss (برکت). عکس در سال ۱۹۹۶ گرفته شد و به عنوان تصویر پیشفرض زمینه ویندوز ایکس پی انتخاب شد. عکسی که تبدیل به آشناترین منظره و یکی از ۱۰ عکس محبوب و مشهور دنیا شد. ماکروسافت هنوز هم از این عکس برای پیش زمینه ویندوزهای جدید خود بهره می گیرد. شاید برایتان جالب باشه بدانید چه‌طور این عکس بوجود آمد.
xp (1).jpgچارلز اوریر (Charles O'Rear) که عضو انجمن نشنال جئوگرافیک است؛ در یک روز آفتابی در حال رانندگی از کنار جاده‌ای می‌گذشت، تا اینکه این منظره بسیار زیبا نظرش را جلب کرد. و چون مثل یک عکاس حرفه‌ای همیشه دوربینش را به همراه دارد از ماشین پیاده می‌شود و از این منظره عکس می‌گیرد. او می گوید با اینکه عجله داشتم اما در کناری توقف کردم و دوربینم را برداشتم و این منظره را که مشاهده می‌کنید ثبت کردم. (۱۹۹۶ میلادی)
عکسی که، ظرف مدت کوتاهی در سر تا سر دنیا از طریق سیستم عامل ویندوز اکس‌پی در جهان منتشر شد و به معروف‌ترین عکس دنیا تبدیل شد. تصویر فوق چهره‌ی عکاس این عکس ساده و در عین حال جذاب هست. عکسی که از ترکیب آسمان و یک تاکستان سبز (باغ انگور) تشکیل شده. با یک ترکیب‌بندی بسیار ساده و اما در عین حال زیبا.
چارلز اوریر درست ۱۰ سال بعد در نوامبر ۲۰۰۶، بار دیگر از این منطقه عکس گرفت که در زیر می‌بینید.
xp (3).jpg

عمق میدان وضوح در تصویر

nilufarasadi.jpgنیلوفر اسدی

photo-depth (2).jpgمقدار فضای واضح در تصویر، عمق میدان وضوح نامیده می‌شود. اگر فضای وضوح در تصویر محدود باشد عمق میدان کم و اگر فضای واضح زیاد باشد عمق میدان وضوح نیز زیاد است و یا به عبارت دیگر عمق میدان به فاصله‌ی میان اولین نقطه واضح نزدیک به پیش‌زمینه‌ی کار تا آخرین نقطه‌ی وضوح نزدیک به پس زمینه‌ی کار گفته می‌شود؛ یعنی فضای میان این دو نقطه.
با استفاده از دیافراگم‌های باز، عمق میدان وضوح تصویر کم و با دیافراگم‌های بسته، عمق میدان وضوح افزایش می‌یابد.
از دیگر عوامل موثر در بر عمق میدان فاصله‌ی دوربین تا سوژه است. هرقدر سوژه از دوربین دورتر باشد عمق میدان وضوح بیشتر است.
توسط بازی با عمق میدان، می‌توان عکس‌های زیبای بسیاری گرفت. برای مثال اگر در عکس سوژه‌ای را واضح و اطراف آن را تار کرد، به این معناست که عکاس می‌خواسته بر روی سوژه‌ی خود تاکیید بیشتری داشته باشد.

photo-depth (1).jpgphoto-depth (3).jpg

وسایل نورسنجی

نیلوفر اسدی

هنگام عکس بردازی ۳ عامل مهم هستند که نورسنجی را انجام میدهند که در دوربین های دیجیتال به صورت خودکار انجام میشود این ۳ عامل عبارتند از: دیافراگم، شاتر، نورسنج.

۱- ردیافراگم: دریچه ایست که بر روی لنز قرار گرفته و حجم نور ورودی را به دوربین تعیین میکند. دیافراگم تیغه های نازک فلزی است که امکان ایجاد روزنه هایی با قطر های متفاوت را فراهم میکند درست مانند مردمک چشم که در محیط های پر نور بسته تر و در محیط های کم نور بازتر میشود.
مقدار گشادی دیافراگم با اعدادی مشخص میشود که بر روی لنز قرار دارند و شامل
f۱\ f۱.۲\ f ۱.۴\ f ۱.۸\ f ۲\ f ۲.۸\ f۴\ f ۵.۶\ f ۸\ f ۱۱\ f ۱۶\ f ۱۶\ f ۲۲\ f ۳۲\ f ۶۴
اعداد مربوط به دیافراگم با  f کوچک نشان داده میشود
اعداد بزرگتر، نشانگر دیافراگم بسته تر و اعداد کوچکتر نشان دهنده ی دیافراگم بازتر است.

۲- شاتر: دریچه ایست مسدود کننده روی بدنه ی دوربین که زمان نور دهی به دوربین را مشخص میکند. پرده ی مسدود کننده در حالت عادی مانع رسیدن نور به دوربین میشود اما هنگام فشردن دکمه عکسبرداری این پرده کنار رفته و به مدت معینی به نور اجازه ی عبور میدهد در واقع شاتر مقدار زمان نوردهی به فیلم را کنترل میکند. اعداد شاتر بر روی بدنه ی دوربین قرار دارند که به صورت کسری از ثانیه هستند اما صورت کسر نوشته نمیشود.
B. T. ۱. ۲. ۴. ۸. ۱۵. ۳۰. ۶۰. ۱۲۵. ۲۵۰. ۵۰۰. ۱۰۰۰. ۲۰۰۰. ۴۰۰۰
البته قابل به ذکر است که این همه ی این اعداد در یک دوربین وجود ندارد
اعداد مربوط به ثانیه با رنگی دیگر مشخص است
B و T نیز از اعداد شاتر هستند به این منظور که وقتی بر روی B باشد با فشار دادن دکمه ی شاتر ، پرده ی مسدود کننده باز است و به محض رها کردن دکمه پرده ی مسدود کننده بسته میشود اما در حالت T نیازی نیست که دکمه را نگه دارید.
البته شاتر و دیافراگم وظایف دیگری نیز دارند که در مطالب بعدی به آن اشاره خواهیم کرد.

۳- نور سنج: ایجاد تناسب صحیح میان دیافراگم و شاتر نورسنج انجام میدهد که در دوربین های آنالوگ قابل رویت است. هنگامی که تنظیم نور را انجام میدهیم و در چشمی دوربین نگاه کنیم با کمی فشار دادن دکمه ی شاتر۳ چراغ است که یکی از آنها روشن میشود. دو چراغ قرمز و یک سبز در وسط که نشان حالت خوب است و میتوانید عکس را بگیرید اما اگر چراغ قرمز بالا روشن شود یعنی  نور زیاد است و اگر چراغ قرمز پایین روشن شود به این معنا است که نور کم است و باید دوباره نور را تنظیم کنید.

عکاسی خیابانی؛ عکاسی جسورانه

اما این نوع عکاسی دردسرهای خاص خودش را دارد. ترس از دیده شدن و اعتراض سوژه، و یا بر هم خوردن کادر. وقتی سوژه اطلاعی ندارد که سوژه است، امکان زیادی وجود دارد تا قبل از آماده شدن عکاس، کادر را به هم بزند. شاید بهتر باشد برای این نوع عکاسی، تنظیم دوربین را روی اتوماتیک قرار داد. اما اتوماتیک بودن هم گاهی نتیجه مطلوبی ندارد.

عکاسی خیابانی، از شاخه‌های اصلی عکاسی‌است که سوژه این نوع عکاسی، زندگی روزمره مردم است. مردمی که هر روز از پیاده رو عبور می‌کنند، پشت چراغ قرمز می‌ایستند، یا روی صندلی پارک نشسته‌اند و... اما کاری که عکاس خیابانی انجام می‌دهد - مثل سایر شاخه‌های عکاسی - دیدن این روزمرگی از زاویه‌ای دیگر است.
هرچند عکاسی خیابانی شاخه‌ای از عکاسی مستند است، اما با هم متفاوتند. چرا که هدف اصلی عکاسی خیابانی به تصویر کشیدن مردم است و نه پوشش یک اتفاق.
همه ما هر روز در خیابان‌ها شاهد اتفاقات تکراری هستیم که اغلب، ساده از کنار آن می‌گذریم، اما عکاس خیابانی به این عادت‌ها، با نگاهی عمیق و کنجکاوانه برخورد می‌کند. پیرمردی سالخورده که با کمک عصا و با آهستگی راه می‌رود، چند پسر جوان که خندان و شاد در کنار هم قدم می‌زنند، زنی که در ایستگاه اتبوس منتظر نشسته و... همه از سوژه‌های عکاس خیابانی‌اند.
در عکس‌‌های خیابانی، ما با زندگی طبیعی (غیر مصنوعی) مردم آشنا می‌شویم؛ چرا که سوژه اغلب متوجه عکاس نیست و همه اتفاقاتی که در کادر به نمایش در می‌آید واقعی است.
اما این نوع عکاسی دردسرهای خاص خودش را دارد. ترس از دیده شدن و اعتراض سوژه، و یا بر هم خوردن کادر. وقتی سوژه اطلاعی ندارد که سوژه است، امکان زیادی وجود دارد تا قبل از آماده شدن عکاس، کادر را به هم بزند. شاید بهتر باشد برای این نوع عکاسی، تنظیم دوربین را روی اتوماتیک قرار داد. اما اتوماتیک بودن هم گاهی نتیجه مطلوبی ندارد.
عکاس خیابانی، باید دارای تکنیک، سرعت عمل و جسارت باشد تا از پس برخوردهای احتمالی سوژه بر بیاید. بروس گیلدن - عکاس مشهور عکاسی خیابانی - در بخشی از مصاحبه با سایت  PBSمی‌گوید:  « من فکر می‌کنم بیشتر مردم دوست دارند که عکاسی بشوند اما از زمانی که بداهه عکاسی می‌کنم مجبور شده‌ام کمی مخفبانه عمل کنم زیرا نمی‌خواهم آن‌ها متوجه شوند که من ازشان عکس می‌گیرم. وقتی از فلاش استفاده می‌کنم بعضی از مردم متوجه من شده و دستپاچه می‌شوند ولی بیشترشان هم عکس‌العملی نشان نمی‌دهند. گاهی‌ که با لنز ۲۸میلی‌متری کار می‌کنم خیلی به سوژه نزدیک می‌شوم و آن‌ها تصور می‌کنند من از چیزی در پشت سرشان عکس می‌گیرم. من آدم راحت و مردمی هستم و همیشه با سوژه‌هایم صحبت می‌کنم، همین احتمال بروز مشکل را کم می کند و البته باعث راحتی کار من می‌شود.»
Bruce-Gilden-3.jpgNYC34018.jpg
Bruce-Gilden-1.jpg
Bruce-Gilden-5.jpg
bruce_gilden.jpg
5724733491_0acb377c4e_z.jpg

انواع عکاسی

نیلوفر اسدی

شاخه‌های هنری مانند ریاضی نیستند تا بتوان آن‌ها را به راحتی دسته‌بندی کرد. مثلا مثلثات، جبر، هندسه و... . شاخه‌ها و سبک‌های مختلف هنری، گاه چنان به هم نزدیک می‌شوند که نمی‌توان با اطمینان آن‌ها را دسته‌بندی کرد، چه برسد به این‌که شاخه‌های یک رشته هنری را بخواهیم تقسیم‌بندی کنیم.
به عنوان مثال در رشته عکاسی، گاه یک عکس، هم عکس مستند اجتماعی است، هم عکس خبری و هم عکس جنگ. عکس زیر که خبر از شرایط اجتماعی مردم ویتنام در جنگ دارد، سه عنصر خبر، جامعه و جنگ را در خود دارد.

اما هرچه که هست، شاید بتوان انواع عکاسی را به سه دسته کلی زیر تقسیم کرد:
۱. یادگاری
 عکس‌هایی که به عنوان یادگاری یا خاطره برداشته می‌شوند قسمتی از عکاسی‌اند و شرط اول گرفتن چنین عکس‌هایی «بودن موضوع» برای عکاسی است.  پیش از اختراع عکاسی، ضبط خاطرات مهم و حوادث بزرگ را از نقاشان انتظار داشتند و آنها باید در تابلوهای خود نشان می‌دادند.
۲. خبرنگاری
اگر بخت با شما یار باشد و انسان صبورو خوش‌بینی باشید و در موقع مناسب در جای مناسب با دوربین خود حضور داشته باشید، شاید شما نیز بتوانید چنین عکس‌هایی تهیه کنید اما این نوع عکاسی به عنوان مشغله‌ی روزانه و موضوع رایج فعالیت شما محسوب نمی‌شود و چنین عکس‌هایی بعید است که زمان زیادی از دوران اشتغال شما به عکاسی را دربرگیرد.
۳. هنر آفرینش
در عکاسی یادگاری و عکاسی خبری، موضوع مهیاست و قدرت ابتکاری برای به‌وجود آوردن عکس نیاز نیست. آنچه از دست استادان هنرمند و مبتکر بر می‌آید نوع سوم است که آن را هنر آفرینش در عکاسی می‌نامند. در این حالت عکس بیش از آنچه به موضوع بپردازد بر خود متکی است.

کادربندی

نیلوفر اسدی

انتخاب یک مربع یا مستطیل به اصطلاح چهارچوبی است که موضوع را در بر می‌گیرد. گفتن این که عکس در موقع چاپ، دوباره کادر بندی می‌شود اشتباه است چون اگر قسمتی از نگاتیو حذف شود به علت بزرگ شدن زیاد از حد تصویر در موقع چاپ از وضوح آن کاسته خواهد شد و امکان دارد دانه‌هایی درشت بر روی تصویر نمایان شود.
یک کادربندی خوب یعنی محاط کردن موضوع در داخل کادر به طرزی مناسب.
ابعاد موضوع هرچه باشد امکان کادرگیری‌های متعدد وجود دارد.
از صحنه‌های خیلی کلی تا جزئی یا از پلان کلی تا پلان جزئی.
هرچه تصویر شما کادر بهتری داشته عکس جذابیت بیشتری پیدا خواهد کرد پس از امروز در انتخاب کادر خوب قبل از عکس گرفتن دقت بیشتری کنید.

آشنایی با فیلترهای عکاسی

نیلوفر اسدی

فیلترها از ابتدای عکاسی کاربرد داشته‌اند. قبل از عکاسی رنگی از فیلترها به‌عنوان اصلاح عکس و آفرینش تصویرهای هنری استفاده می‌شد.
اما امروزه با پیشرفت عکاسی، استفاده از فیلترها برای عکاسان حرفه‌ای رایج‌تر شده است.
فیلترها وسایلی هستند که بخشی از نورسفید را جذب و بخش دیگر را تشدید می‌کند.
اما به طور کل دو نوع فیلتر داریم:
۱. فیلترهای رنگی که برای اصلاح نور هستند.
۲. فیلترهای بی‌رنگ که برای زیباتر شدن عکس هستند.
فیلترهای رنگی شیشه یا ژلاتین رنگی اشعه‌ی همرنگ خود را عبور می‌دهند و مانع از گذشتن پرتوهای مخالف رنگ خود می‌گردند. برای مثال یک فیلتر قرمز، پرتوهای قرمز طیف را از خود عبور خواهد داد ولی پرتوهای آبی، بنفش و سبز را جذب خواهد کرد.
فیلترهای بی‌رنگ همان‌طور که گفته شد برای آفرینش تصاویر هنری کاربرد دارد. برای مثال فیلتر پلاریزاسیون انعکاس نور را در سطح براق مانند شیشه حذف می‌کند.

عکاسی مد

fashion photography

نیلوفر اسدی

عکاسی فشن و مد یکی از شاخه‌های عکاسی است که هدف اصلی آن به تصویر کشیدن لباس، انواع پوشاک و فراورده‌های مرتبط است که اکثراً همراه با مدل در مجلات طراحی لباس و تبلیغات منتشر می‌شود.
عکاس مد باید با تکنیک‌های نورپردازی و فضا سازی و درک لحظات خاص سوژه با روان شناسی مد و اهداف طراح و سفارش‌دهنده آشنا باشد. در عکاسی مد علاوه بر مدل گاهی هم از انواع وسایل استفاده می‌شود تا عکاس  محیطی طبیعی به‌وجود آورد. نورپردازی مهمترین اصل عکاسی فشن و مد است زیرا گاهی عکاس با تاریکتر کردن اطراف سوژه تاکید بیشتری بر روی مدل خود می‌کند.
در هنگام عکاسی مدل شما باید بسیار فعال و در حرکت باشد تا در آخر بتوان بهترین عکس را انتخاب کنید و نباید به یک عکس بسنده کرد.
داشتن مدل خوب هم مهم است مدل نباید چهره‌ای مضطرب و نگران داشته باشد و بتواند هر حسی را به خوبی انتقال دهد.

fashion04.jpgfashion02.jpg
fashion03.jpg

اینجا چشمه‌علی است

aryan-mahdi.jpgمهدی آریان

با شروع فصل گرما، اغلب بچه‌های محله‌ای به نام چشمه‌علی در شهر ری، فرح‌بخش‌ترین تفریح‌شان شنا کردن در آب چشمه است. تفریحی خنک که رایگان بودنش شاید بیشترین لذت را داشته باشد.
گفتنی است عکاس، شنا را در همین چشمه آموخته است!

DSCI0015.JPGاز رخت‌کن و کمد خبری نیست. دوستان به نوبت کشیک لباس می‌دهند.

DSCI0019.JPGحضور افراد غریبه، خودش تفریحی است برای این بچه‌ها.

DSCI0020.JPGDSCI0023.JPGپسرک با دیدن دوربین، عکاس را صدا می‌زند تا تواناییش در شیرجه‌زدن از روی کوه را به نمایش بگذارد.

DSCI0024.JPGشیرجه زدن از روی کوه در چشمه، نشانه تبحر و قدمت شناگر در چشمه است.

DSCI0029.JPGحبس کردن نفس برای چندلحظه، تنها هنرنمایی بود که از دستش بر می‌آمد!

DSCI0030.JPGبچه‌های ضعیف‌تر، حکم اسباب بازی دوستانشان را دارند.

DSCI0031.JPG