چرند: June 2010 Archives

پر از زخم، پر از اشتباه؛ و خوب مي دانم كه صليبم را بايد تنها بر دوش بكشم. دوباره مرور مي‌كنم. سعي مي‌كنم همه چيز را خوب به‌خاطر بسپارم. تلخي‌ها و شيريني‌ها.
به روبرو نگاه مي‌كنم. به آينده. به جاده‌اي فكر مي‌كنم كه هنوز در آن هستم و به مسيري كه بايد طي كنم، به آرزوها و اهدافم و همراهانم.
به آسمان شب نگاه مي‌كنم، هيچ ستاره آشنايي نيست. شب سياهي است. همه جا را مه گرفته.
با خود زمزمه مي‌كنم:
دراين شب سياهم گم گشته راه مقصود... از گوشه اي برون آي اي كوكب هدايت

پي‌نوشت:
دلم می‌خواست بهتر از اینی که هست سخن می‌گفتم (نامه‌هاي سيدعلي‌صالحي به ريرا)

وقتی برف همه جا را پوشانده، سفیدی یک دست زمین و آسمان، چشم‌هایت را می‌زند و سکوت سرد سرما دلت را.
آن‌وقت است که یک کلاغ سیاه، تنها بالای یک درخت کاج می‌نشیند و کنتراست تصویر را معقولانه‌تر می‌کند. کلاغ، بلند بلند غارغار می‌کند و حتی سکوت را می‌شکند.
نمی‌دانم چرا کسی کلاغ‌ها را دوست ندارد؟ چرا برخي کلاغ را شوم می‌دانند؟ فقط به‌خاطر روسیاهیش و صدایش؟ قرن‌هاست که در حق کلاغ‌ها این ناعدالتی صورت می‌گیرد و اصلا شاید به همین دلیل است که سرکش شده‌اند و بی‌ادب.
اما من همیشه کلاغ‌ها را دوستشان داشته‌ام و هنوز هم دوستشان دارم. رنگشان را و صدای‌شان را  و بی‌ادبی‌شان را...

پي‌نوشت:
چند روز پیش کلاغی را دیدم که از خود ردي را به جا گذاشت. و انگيزه‌ام شد براي نوشتن اين پست. من هميشه كلاغ‌ها را دوست داشته‌ام.