پیدایش عکاسی در در ایران سه سال بعد از اعلام موجودیت عکاسی در سال ۱۸۳۹ در فرانسه روی داد.
نخستین دستگاه‌های عکاسی به درخواست محمدشاه قاجار از کشورهای روسیه و انگلیس به دربار ایران وارد شد. دستگاه‌های عکسبرداری روسیه که هدیه امپراطور بود زودتر رسید و «نیکلای پاولوف» دیپلمات جوان روسی که به همین منظور تعلیم دیده بود همراه با دستگاه‌های عکاسی وارد ایران شد و در اواخر آذر ۱۲۲۱ه.ش نخستین عکسبرداری در ایران انجام شد.
ناصرالدین میرزا از اولین افراد خانواده سلطنتی بود که تصویر او ثبت شد. بعدها شیفتگی او به عکاسی و حمایت‌های او از این فن و هنر در سال‌های طولانی  باعث رواج گسترده عکاسی در ایران و کاربردهای گوناگون شد.
عکاسان ایرانی نیز همزمان با سال‌های اولیه پیدایش عکاسی در ایران دست به کار شدند و به تصویر جنبه‌های مختلف زندگی مردم در دوران قاجار پرداختند.
از جمله عکاسان ایرانی می‌توان به ملک قاسم میرزا اشاره کرد که شاید نخستین عکاس ایرانی باشد و آقارضا عکاسباشی که اولین عکاس حرفه‌ای دربار ناصرالدین شاه بوده که در بسیاری از سفرها و مراسم دوران حکومت او را به تصویر درآورده است.
تمایل شخصی ناصرالدین شاه به عکاسی باعث شد تا عکس‌های بسیاری بگیرد که موضوع اغلب این عکس‌ها شخص وی، زنان حرمسرا، وقایع روزمره در کاخ و چهره برخی رجال درباری است.
حمایت شخص او در این حرفه موجب گسترش و رشد در زمینه‌های مختلف شد مثلا: ترویج اصول عکاسی و آموزش این فن به طور رسمی در دارالفنون؛ ایجاد عکاسخانه سلطنتی و تعداد بسیاری عکس در عصر قاجار؛ پایه گذاری نوشتن شرح بر عکسها؛ توسعه عکاسی در میان درباریان و خانواده‌های قاجار؛ ابداع لقب عکاسباشی به عنوان عالیترین رتبه ی غنی در این حرفه و اعزام برخی محصلان دارالفنون به اروپا برای کسب مهارت.

پیش از هرچیز بهتر است که مدل را به دقت مطالعه کنیم. در فشردن تکمه‌ی شاتر نباید عجله کرد بلکه باید بهترین و طبیعی‌ترین حالات را کشف کرد که در یکی تفکر در دیگری لبخند و در سومی اندوه می‌تواند باشد.
چرخیدن به دور مدل برای یافتن بهترین نقطه‌ی دید طوری که معایب او به نظر نرسد و مزایایش ارزش بیشتری پیدا کند از ضروریات است.
اغلب چهره‌ها طرف خوب و بد دارند. بعضی‌ها صاحب نیمرخ جالب و بعضی فاقد آن هستند.
یکی دارای چانه‌ی چاق و غبغب است پس نباید سر را به پایین بیاورد و یا یکی صاحب بینی بزرگ و عقابی است و نباید عکس نیمرخ گرفته شود. این چند نکته و اشاره‌ی سریع به آنها از آغاز سختی کار عکاسی  پرتره را نمایان می‌کند. زیبایی عکس هنرپیشگان و مخصوصا مدل‌ها بیشتر مدیون آگاهی آنها از چگونه قرار گرفتن در مقابل دوربین است.
نور روز نرمش ملایمت عمق و برجستگی خوشایند به چهره می‌بخشد اما اگر از نور مستقیم خورشید استفاده شود تصاویری خشن ایجاد خواهد شد که فقط برای بعضی چهره‌ها مناسب است. پرتره‌هایی که در سایه  گرفته می‌شود دارای سایه روشن های لطیف و خوشایند است.اما عکاسان متخصص پرتره یا پرترتیست ها معمولا استفاده از نور مصنوعی را ترجیح میدهند.البته لازم به ذکر است که رنگ هم نقش مهمی در پرتره دارد گاهی عکس های سیاه و سفید جذابیت بیشتری دارند.

عکاسی جنگ (War Photography and Combat Photography) تصور مردم دنیا را از پدیده جنگ تغییر داد. این نوع عکاسی به مردم کمک می‌کند تا عمق یک فاجعه جنگی را که از طرق نوشتار قابل انتقال نیست درک کنند.
جنگ‌های داخلی آمریکا  نقطه شروع عکاسی جنگ بودند. در این عکس‌ها چهره خشن و بی‌پرده‌ای از زشتی‌های این جنگ داخلی برای مردم فاش شد. در واقع مردمی که جنگ داخلی را اقدامی شرافتمندانه به حساب می‌آوردند با دیدن تصاویری از واقعیت‌های این جنگ شوکه  شدند.

به علت حساسیت‌های نظامی و استراتژیک، اجازه تصویربرداری چندانی در جنگ اول جهانی به عکاسان داده نشد، هر چند عکاسی از پیکارهای مبارزاتی؛ سال‌ها پیش از این جنگ آغاز شده بود.
عکس‌های جنگی در طول جنگ جهانی دوم بیشتر ترغیب کننده روحیه میهن پرستی و افشا کننده بی‌عدالتی‌های اجتماعی بود. اما عکس‌های تکان‌دهنده  از فاجعه‌های جنگ ویتنام باعث ایجاد روحیه و تفکرات ضد جنگ در مردم شد.

سوژه‌های عکاسی جنگ می‌توانند خارج از محدوده جبهه یک جنگ نیز باشند. ثبت تصاویر ویرانه‌های به جا مانده از جنگ و لطمات انسانی نیز در حوزه همین عکاسی قرار دارد.
در واقع هدف اصلی عکاسی جنگ  به تصویر کشیدن چهره انسانی است که به هر شکل درگیر این نزاع و درگیری است؛ خواه یک سرباز خسته؛ خواه یک کودک  غمگین.
همانطور که تاریخ نشان داده است، عکاسی جنگ تاثیر زیادی در افکار عمومی دارد و ممکن است مانند جنگ ویتنام، مردم را در مقابل سیاست کشور قرار داده و حتی دولتمردان را مجبور به توقف جنگ کنند.

بازار تهران از نظر وسعت و مساحت یکی از بزرگترین بازارهای جهان به شمار می‌رود. معماری و شیوه‌های مختلف زندگی که در آن از قدیم بوده همیشه قابل اهمیت برای پژوهشگران بوده و مورد بررسی قرار گرفته است. این منطقه که یکی از شلوغ ترین نقاط تهران است در روزهای تعطیلی به خلوت ترین جای تهران بدل می‌شود، اگرچه این خلوتی بدون حضور مردم نیست. همیشه کارگرهایی هستند که در آن زندگی می‌کنند و قلب بازار را در روزهای تعطیل هم زنده نگه می‌دارند.

مردم همیشه در حرکت هستند... چهره های واقعی شان پشت سرعت پنهان است

کارگر جوان باید کار کند، حتی وقتی همه ی بازرگانان به تعطیلات رفته اند

باربر ها، جوان و پیر و کهن سال ندارند، همه ی آنها باید زودتر بارشان را به مقصد برسانند تا زودتر بار جدید بگیرند تا دستمزدشان بیشتر شود

بعضی از کارگرها روزهای تعطیل فرزندان خود را به محل کارشان می برند

کارگرهایی که با ماشین هایشان کار می کنند، روزهای تعطیل کم کارند اما وقت می گذارند تا شاید لقمه نانی گیر بیاورند

کوچه ها خالی است، فقط کسانی که برای کارهای خرده ریز می آیند پیدا می شوند

بچه هایی که همراه بزرگترهایشان آمده اند به بازی های خود می پردازند

تعطیلات همه ی بازارهای اصلی را در سکوت فروبرده است

کارگرهایی هستند که تمام زندگی شان در این دالان های تاریک بازار تهران گذشته است. روزهای بارانی و برفی و آفتابی برایشان فرقی ندارد.

کارگرها برای برطرف کردن خواسته های شهوانی خود نام فاحشه ها را روی در و دیوار می نویسند.

در بازار روحانی های مذهبی هم هستند. آن ها به اماکن مذهبی می روند. در تصویر صندوق خیرات هم دیده می شود. مذهبی ها گاهی نذر می کنند پول به این صندوق ها بریزند.

نمای بالا از بازار تهران، درست مثل نمایی از پایین به سقف آن است. پر از راه، پر از رمز...

همیشه دیدن دنیا، از پشت ویزور دوربین برایم جذاب بوده است. از ویزور دوربین که نگاه می‌کنی، قسمتی از دنیا را انتخاب کرده‌ای. هرقدر نگاهت هوشمندانه‌تر باشد، قسمت انتخاب شده هم بهتر خواهد بود. مانند کاری که پنج هنرمند عکاس به تازگی با موضوع «طبیعت با رویکرد به زندگی» انجام داده‌اند.
این عکاسان ۳۱ عکس خود را در نمایشگاهی با عنوان «رنگ هست نیست» در نگارخانه شماره ۲ خانه عکاسان ایران به نمایش گذاشته‌اند. عکس‌هایی که جدای از موضوع‌شان با عنوان «طبیعت با رویکرد به زندگی»، از کنتراست و رنگ، به خوبی بهره گرفته‌اند. در این نمایشگاه که قدم می‌زنید، گویی بین سیاه و سفید، و حضور و نبود رنگ‌ها قدم می‌زنید که همین هست‌ها و نیست‌ها، خلاصه‌ای از زندگی است.
مریم ابونیا، آیدا ثابتی، هاله افتخاری، شیدرخ عباس نژاد و مسعود فخار، پنج هنرمند عکاس این نمایشگاه هستند که همگی از هنرآموختگانه خانه هنرمندان هستند. این نمایشگاه که از ۲۷ فروردین در نگارخانه شماره ۲ خانه عکاسان واقع در خیابان سمیه برپا شده، تا  ۵ اردیبهشت ادامه دارد.

برای ثبت وقایع و احوال مردم سرزمین‌های دیگر، ساده ترین کار نوشتن است. با خواندن اخبار یا شرح حال دیگران، از واقعیتی که در کنارش نبوده‌ایم با خبر می‌شویم. اما عکس شاید تاثیرگذارتر از نوشتن باشد. با دیدن عکس یک خیابان و آدم‌ها و نوع پوشش‌شان و... به احوال و سبک زندگی آن مکان یا زمان پی می‌بریم.
به این نوع عکاسی که در آن با راه و روش و روزگار مردم آشنا می‌شویم، عکاسی مستند اجتماعی گفته می‌شود. و واضح است که صداقت عکاس در این نوع عکاسی، ضروری‌ست.
از خصوصیات عکس مستند اجتماعی، این است که با دیدن این نوع عکس از مردمی که چیزی درباره‌شان نمی‌دانیم، با فرهنگ و سبک زندگی‌شان آگاه می‌شویم.
انگیزه عکاس مستند اجتماعی، دغدغه‌ی انسانی‌ست. عکاس مستند اجتماعی، در بطن جامعه است و خود با درد جامعه آشناست و با ثبت شرایط جامعه، سعی در انتقاد آن جامعه، یا مسئولین آن جامعه دارد.
اما احترام به مردم، که موضوع اصلی این نوع عکاسی است نباید نادیده گرفته شود. عکاس مستند اجتماعی، بیش از آنکه به فکر خود باشد، باید به فکر مردم، و عکاسی صادقانه از آنها باشد.
نمونه‌های فراوانی از تاثیر انتشار یک عکس وجود دارد که باعث تغییر قوانین شده سات.  به‌عنوان مثال در زیر تعدادی از عکس‌های لوئیس هاین از کارگران خردسال را می‌بینید که انتشار آن باعث تغییر قانون کار کودکان در آلمان شد.