پی نوشت ها:
۱- چوپ خط می خواهم برای شمردن روزها... از امروز شروع شد. گذر از مرز. نه خوب و نه بد، یا هم خوب و هم بد!
۲- موسیقی شعر بالا که از کارهای منحصر به فرد گروه ستودنی MetallicA است را می توانید از اینجا و یا حجم بالاترش را از اینجا دانلود کنید.

بعد از بازی قبلی، اینبار x بانو دعوتم کرده به یک بازی وبلاگی دیگر. قانون این بازی را از وبلاگ x بانو کپی می کنم:

روزهایی که گذرم سمت میدان انقلاب بی افتد – و معمولا هم سعی می کنم بی افتد - غمی ندارم. آش نیکوصفت و بعد هم در همسایگی اش قهوه خانه آذربایجان.
و اگر نشد، یا با پیپ آرام می گیرم، یا باید تا روز بعد زوزه بکشم... اما این بار هیچ طوری توی کتم نمی رفت.
رفتم قهوه خانه باقر و گفتم خوانسار. تا گفت نداریم چشمم به باقر افتاد. مردی میانسال با هیکلی درشت. موهایی که همیشه با شماره چهار زده شده بود و سبیلی پرپشت. ولی همیشه می دانستم دلش بر خلاف ظاهرش هست.
سلام کرد م و با تردید جواب داد. هنوز من را نشناخته بود. از وقتی خوانسار را جمع کرده بود نرفته بودم پیشش. و آن وقت ها هم آنقدر سرش شلوغ بود که طبیعی بود من را خوب به ذهنش نسپرده باشد.
گفتم: خوانسار می خوام. گفت: نداریم داداش شرمنده!
گفتم که ذغال های خام مخصوص خوانسار را دیده ام.
گفت: اون مال مشتری نیست.
گفتم یعنی می گی چه کنم؟ میوه ای اگر کشیدنی بود خودت می کشیدی. اصلا خودت را بگذار جای من. میوه ای بگذارند جلوت چه کار می کنی؟ میز و صندلی ها را که جمع کردی و تخت گذاشتی. اسماعیل و روح اله هم که رفته اند. دیگر از سیدجواد که سنتور می زد هم خبری نیست. حتما چای هم در قوری می دهی. حالا خوانسار را هم می خواهی از ما بگیری؟
گفت بنشین و نشستم. گفت خوانسار آماده کنند. چند ذغال درشت گذاشتند تا سرخ شود.
پرسید: خیلی وقته اینجا نمی آیی...
- از وقتی شنیدم خوانسار نمی دی نیومدم
- از اون موقع خیلی ها اومدن و میوه ای کشیدن.
- تو نتونستی میوه ای بکشی، من هم نتونستم.
گفت: سید جواد چندسالی می شه که مرده.

پی نوشت:
خوانسار سخت چاق می شود، کم دود می دهد ولی خوب کام می دهد. عمری اگر باقی بود، در این باره خواهم نوشت.